Reiziger aan de Amalfikust

Achterop een cabrio, onderweg naar de kust. Een gestylde editorial die de Reiziger in zijn natuurlijke wereld plaatst.

De weg naar het zuiden begint vroeg, als de lucht nog roze is boven de heuvels. De kap gaat open, de Reiziger ligt achterin, en de stad maakt langzaam plaats voor olijfgaarden en zee. Sommige tassen zijn gemaakt voor een etalage. Deze is gemaakt voor dit.

De kustweg slingert langs de rotsen, de zee diep onder ons, elke bocht een nieuw uitzicht. Het leer van de tas is warm van de zon, het canvas stoffig van de weg. Hij hoort hier niet als accessoire, maar als reisgenoot die al duizend kilometer heeft gezien.

In Positano stoppen we waar de huizen tegen de berg plakken en de bougainville over de muren valt. De tas gaat van de achterbank naar de lobby naar de kamer met balkon, vanzelfsprekend, alsof hij die route al jaren kent.

De avond valt over een terras met uitzicht op het water. Een fles wijn, het laatste licht op de gevels, de tas naast de stoel. Geen haast, geen programma, alleen de plek en het moment.

Dat is waar de Reiziger voor gemaakt is. Niet voor de foto, maar voor de reis eromheen. Hij gaat mee, hij wordt mooier onderweg, en over tien jaar vertelt elke kras een stuk van dezelfde route.